گوش کن...

با لب خاموش سخن میگویم

پاسخم گو به نگاهی

که زبانِ من و توست.

چشم خود بستم که دیگر

چشم مستش ننگرم

ناگهان دل داد زد:

"دیوانه ،من میبینمش!"

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ كز شبی چنین سپیده سر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود
كه خنجر غمت از این خراب تر نمی زند

گذر گهی است پر ستم كه اندرو به غیر غم
یكی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر بیفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند